Sevginin Bedeli
- 29 Ara 2016
- 1 dakikada okunur
Söyleye söyleye dil ettin beni
Yaktın ateşlere kül ettin beni
Yüce dağlar gibi aşılmaz iken
Her olur olmaza yol ettin beni
Rüzgâr gibi esip yel ettin beni
Suyu kurumuş çöl ettin beni
Ben bir gül bahçesi iken
Yaktın güllerimi kül ettin beni
Nerde kaldı benim yüce dağlarım
Sığmaz bendime sular gibi çağlarım
Yüreğim mahsun gözlerim dolu
Dokunmayın bana hemen ağlarım
Bu dünyada insanlar biçim biçim
Bu dünyaya niye geldim ne için
Her günüm her anım gam ile dert
Gözlerim dolu yanıyor içim
Senin için yüce evler yaptırdım
Toprağına taşına bile tapardım
O bitmeyen sevginin hatrı için
Günde on defa el ayak öperdim
Bülbülü uçurdum yuüce dağları aşıyor
Yüreğim yanmış ciğerim pişiyor
Bu sevgiyi dağlar bile çekemez
Bu diyarda yine bir garip yaşıyor
Bahçeye vardım tadı kalmamış
Baktım bülbüle bülbül gelmemiş
İyi insanın kaderi böyleymiş
İyiler bu dünyada gülmezmiş
Yürüyen kervan yolda kalmış
Dallara baktım güllerim solmuş
Bu yollar nereye kadar
Yol bitmeden ecelim gelmiş
Bendime sığmadım aktım çağladım
Bunun için yandım dağlandım
Eğer İbrahim’in hayatını sorarsan
Şu dünyada az gülüp çok ağladım
Yorumlar